Kamil Skalski – Blog Techniczny

Wysokowydajne maszyny często sprawiają problem podczas planowania ich przydziału na dyskach. Dotychczas na pojedynczym LUN przechowywana była jedna maszyna – do dysku dostęp mógł otrzymać tylko jeden serwer. Windows Server 2008 R2 zaprezentował technologie wspierająca Hyper-V R2 – Cluster Shared Volumes czyli woluminy współdzielone pomiędzy serwerami (każdy z nich może uzyskać dostęp bez konieczności przepinania całego zasobu. Dzięki temu zabiegowi możliwe jest przechowywanie wielu maszyn wirtualnych na pojedynczym LUN, jednocześnie kierując je do pracy na różnych serwerach.

By skorzystać z tej funkcjonalności należy w konfiguracji klastra włączyć opcję Cluster Shared Volumes, a następnie dodać dyski które mają pracować w tym trybie. Każdy z woluminów mapowany jest na lokalnym dysku, każdego z węzłów w ścieżce %systemroot%\ClusterStorage\VolumeX – X to kolejny numer woluminu. Pozostaje już tylko stworzyć wysoko dostępną maszynę wirtualną z zasobami składowanymi we wskazanej ścieżce.

Wielo-serwerowe środowiska wirtualne działające w oparciu o Hyper-V mogą napotkać na problem duplikacji adresów MAC wirtualnych maszyn. Problem ten pojawia się zwłaszcza podczas wdrażania systemów na hostach z użyciem obrazów systemu, na którym zainstalowana jest już rola Hyper-V. Dzieje się tak gdyż adresy przydzielane są z puli adresowej określonej jako zakres, z której każda z maszyn otrzyma kolejny wolny adres. Dynamiczna pula adresów MAC generowana jest podczas instalacji roli Hyper-V i zapisywana w rejestrze – narzędzia takie jak sysprep nie modyfikują tych wartości.

Dla każdej z wersji Hyper-V, Hyper-V R2 zakres ten można zmieniać edytując wpisy rejestru HKLM\Software\Microsoft\Windows NT\CurrentVersion\Virtualization:

- MinimumMacAddress, określającej początkowy adres MAC

- MaximumMacAddress, wskazującej końcowy adres MAC

 Najnowsza wersja Hyper-V R2 pozwala dodatkowo na modyfikację puli dynamicznych adresów MAC bezpośrednio w konfiguracji serwera.

Jak wyliczana jest zakres dynamicznej puli adresów?

Domyślnie generowane adresy MAC posiadają następującą składnie:

00-15-5D – Identyfikator producenta w tym wypadku Microsoft, jest to wartość domyślna dla każdego serwera.

18-D9 – kolejne dwa oktety są generowane na podstawie adresu IP pierwszej karty sieciowej hosta na zasadzie jego konwersji do wartości szesnastkowych (pod uwagę brane są jego ostatnie dwa oktety).

FF/00 – domyślny zakres 256 możliwych do przypisania wirtualnym maszyną adresów.

Użytkownicy Windows 7 Release Candidate mogą od kilku dni instalować testowe aktualizacje, są one jedynie testem mechanizmu aktualizacji i nie zmieniają niczego w systemie – ich instalacja jest opcjonalna. Co ważne, nie każdy użytkownik otrzymuje wszystkie aktualizacje – w moim przypadki 1 aktualizacja z 10 jakie zostały udostępnione.

Zapraszam do lektury mojego artykułu “Windows Virtual PC — nowa jakość wirtualizacji dla stacji roboczych“.

“Wydanie najnowszej wersji systemu klienckiego Windows 7 wprowadziło liczne nowości oraz pokazało nowe podejście do już znanych rozwiązań. Aplikacja Virtual PC, dostarczana dotychczas jako niezależny komponent, została przebudowana do formy aktualizacji systemu, czyli jego opcjonalnego komponentu – Windows Virtual PC (WVPC). Jest to następstwo coraz większej popularyzacji wirtualizacji oraz konieczności poszukiwania nowych rozwiązań zwiększających kompatybilność.“

Automatyczne publikowanie skrótów do aplikacji działających w Windows Virtual PC możliwe jest nie tylko dla Windows XP SP3 dostarczanego wraz z edycjami  Windows 7 Professional, Enterprise i Ultimate. Funkcjonalność ta może działać z powodzeniem na dowolnej maszynie wirtualnej Windows XP SP3, Windows Vista SP1 oraz Windows 7 pod warunkiem, że zostały zainstalowane komponenty integracyjne (integration components) oraz dodatek RAIL QFE. Gdy zostanie włączony tryb auto publish, każda instalowana w ramach maszyny wirtualnej aplikacja utworzy także swój skrót w menu start\wszystkie programy\Windows Virtual PC\<nazwa maszyny> Applications.

W przypadku aplikacji pozbawionych instalatora lub komponentów systemu takich jak Internet Explorer itp. konieczne będzie ręczne utworzenie skrótu. Folderem monitorowanym przez Auto Publish w poszukiwaniu nowych aplikacji jest “C:\Documents and Settings\All Users\Start Menu\Programs”, wystarczy stworzyć w nim skrót, a aplikacja zostanie automatycznie opublikowana.

Coraz częstsze przypadki wycieku danych na zewnętrznych nośnikach takich jak PenDrive spowodowały konieczność lepszego ich zabezpieczania, jednym z takich rozwiązań jest BitLocker to Go, aby skorzystać z jego funkcji kryptograficznych należy wybrać menu Bitlocker Drive Encrytpion w Control Panel, a następnie przy dysku który ma zostać zaszyfrowany wybrać opcję “Turn on BitLocker”.

Konieczne jest wybranie czy do uzyskania dostępu użytkownik będzie wykorzystywał hasło czy też kartę elektroniczną (smart card).

Odzyskanie danych w przypadku utraty karty elektronicznej lub hasła odbywa się na podstawie klucza odzyskiwania, który można zapisać do pliku lub wydrukować, środowiska firmowe mogą wykorzystać do odzyskiwania Active Directory jeśli będzie ono przechować klucz odzyskiwania.

Pozostaje już tylko potwierdzić chęć zaszyfrowania dysku…

Proces szyfrowania w zależności od wielkości dysku trwa od kilku minut do kilku godzin, w przypadku pendrive wielkości 4GB szyfrowanie trwało ok. 5min.

Po podłączeniu urządzenia zaszyfrowanego BitLocker to Go, pojawia się komunikat z żądaniem podania hasła, gdy zostanie podane poprawne hasło dalsza praca z urządzeniem odbywa się normalnie.

W przypadku utraty hasła można uzyskać tymczasowy dostęp do urządzenia  np. w celu zmiany hasła, odbywa się to poprzez wybór opcji “i forgot my password”, po czym pojawi się kolejne okno pozwalające na wybór metody odzyskiwania – warto zwrócić uwagę, że BitLocker to Go obsługuje wyłącznie wpisanie klucza odzyskiwania.

Poniższy screen przedstawia przykładowy plik zawierający klucz odzyskiwania oraz identyfikator takiego klucza.

 Poprawna weryfikacja klucza odzyskiwania pozwala na uzyskanie tymczasowego dostępu do urządzenia.

 Dalsze czynności związane są z konsolą zarządzania BitLocker to Go dla danego urządzenia, w przypadku dostępu w trybie odzyskiwania kolejnym krokiem może być np. zmiana hasła.

“Tuż przed wydaniem wersji Release Candidate Windows 7 sporo uwagi przyciągnęła nowa funkcjonalność „Windows XP Mode” (XPM) mająca wspomóc środowiska biznesowe w łatwiejszym wdrożeniu najnowszego systemu. Funkcjonalność ta umożliwia przeniesienie niekompatybilnych aplikacji do wirtualnej maszyny (środowisko Windows XP SP3) i tym sposobem rozwiązać problemy z ich dostosowaniem do nowszej wersji systemu operacyjnego.”

Zapraszam do lektury mojego artykułu na temat Windows XP Mode na portalu WSS.pl – Windows XP Mode sposobem na kompatybilność w Windows 7. Jest to rozwinięcie tematu poruszonego przeze mnie w poprzednim wpisie.

Na forach i blogach pojawiło się wiele informacji o wirtualnej maszynie Windows XP pracującej w Windows 7 tak by dostarczać użytkownikom środowisko do uruchamiania niekompatybilnych z 7 aplikacji. Pierwsze pytanie jakie nasuwa się podczas takiej dyskusji to jak wykorzystać Windows XP Mode (XPM).

Co to jest XPM?

Windows XP Mode można określić jako tryb dostępu do aplikacji, aplikacja taka jest zainstalowana na maszynie wirtualnej z Windows XP SP3 (o nazwie Virtual Windows XP), a użytkownik odwołuje się do niej za pomocą skrótu umieszczonego na jego fizycznej instalacji Windows 7. Podobnie jak w przypadku Remote APP’s (znanych z Termianl Services (usług terminalowych)) lub SoftGrid (APP-V Application Virtualization) tutaj także użytkownik otrzymuje wyłącznie okno aplikacji i praktycznie nie widzi różnicy w sposobie uruchomienia takiej aplikacji, a aplikacji instalowanej bezpośrednio w jego systemie.

Czy wymagane są dodatkowe licencje?

Maszyna wirtualna Virtual Windows XP nie wymaga dodatkowych licencji, jest ona powiązana z licencją Windows 7. Warto natomiast zapoznać się z postanowieniami umowy licencyjnej – dołączonej jako plik w folderze instalacyjnym Virtual Windows XP.

Jak rozpocząć pracę z Windows XP Mode?

Aby móc pracować z aplikacjami działającymi w trybie XPM konieczne jest:

• posiadanie Windows 7 w wersji Professional, Enterprise lub Ultimate
• pobranie dodatku Windows XP Mode (docelowo poprzez Windows Update)
• zainstalowanie Windows Virtual PC (nowszej wersji Windows Virtual PC)
• zgodność procesora z technologią Intel-VT lub AMD-V

Gdy zostaną już zainstalowane wszystkie komponenty i spełnione wymogi, pozostaje uruchomić maszynę wirtualną o nazwie Virtual Windows XP… Warto zwrócić uwagę także na nową funkcjonalność dostarczoną wraz z Windows Virtual PC – dodana została obsługa urządzeń USB.

Uwaga: przy pierwszym uruchomieniu konieczne jest wykonanie podstawowej konfiguracji – akceptacja licencji, określenie hasła dla użytkownika wirtualnego Windows XP, wybór sposobu aktualizacji.

Aby aplikacja mogła pracować w trybie XPM należy zainstalować ją na wirtualnej maszynie – dalej dzięki opcji Auto Publish zostanie automatycznie wygenerowany do niej skrót i umieszczony w folderze Windows Virtual PC>Virtual Windows XP Applications.

Od tej chwili użycie skrótu do takiej aplikacji spowoduje rozruch maszyny wirtualnej w tle i dostarczenie użytkownikowi jedynie jej interfejsu bez wirtualnego pulpitu (należy pamiętać, że w tym samym czasie nie można pracować w ramach pulpitu wirtualnej maszyny i aplikacji).

Jakie są różnice w pracy z aplikacjami w trybie XPM?

Najważniejszą zmianą w pracy są ścieżki, dyski fizycznego komputera tak jak i urządzenia USB są mapowane jako udziały sieciowe w maszynie wirtualnej co powoduje zmianę przypisanych im liter !

Dodatkowe zmiany nie są już tak znaczące: brakuje podglądu zawartości okna w miniaturach paska zadań, ikona aplikacji na pasku zadań będzie przedstawiać Windows Virtual PC, a nie ikonę aplikacji.

Czy można centralnie zarządzać tym rozwiązaniem?

Możliwość taką będzie dawać MED-V (Microsoft Enterprise Desktop Virtualization), które w kolejnej wersji ma wesprzeć centralne zarządzanie i dystrybucję wirtualnych maszyn w ramach trybu XPM – wiąże się to głównie z dostosowaniem MED-V do pracy z nowym oprogramowaniem jakim jest Windows Virtual PC.

Coraz częściej używana biometryka np. badanie linii papilarnych została wsparta przez Windows 7. Dotychczas do obsługi urządzeń (zewnętrznych lub tych zintegrowanych) konieczna była instalacja specjalnego oprogramowania, Windows 7 posiada własne rozwiązanie przeznaczone do pracy z urządzeniami biometrycznymi.

Dostęp do ustawień – rejestracji własnych odcisków i wykorzystania ich, jako alternatywnej metody logowania, jest dostępny zarówno z poziomu panelu sterownia w sekcji Biometric Devices lub z poziomu ustawień kont użytkowników.

Pierwszym krokiem do rejestracji swoich danych biometrycznych jest potwierdzenie uprawnień do tej czynności czyli, weryfikacja hasła użytkownika.

Po poprawnej weryfikacji dostępny jest panel, w którym należy wybrać palec do zeskanowania.

Do poprawnego odczytu danych o liniach papilarnych konieczne jest kilku krotne zeskanowanie tego samego palca.

Po zakończeniu procesu skanowania i zapisaniu danych można już cieszyć się logowaniem z użyciem czytnika linii papilarnych, bez wpisywania hasła (którym także można się wciąż zalogować).

W sieci można wyszukać wiele artykułów na temat instalacji systemów z USB (PenDrive)  jednak wiele z nich jest błędnych lub napisanych w skomplikowany sposób – poniżej znajdziecie krok po kroku jak wykonać taki bootowalny pendrive na przykładzie Windows 7 (metoda ta działa także z systemami Windows Vista oraz serwerowymi odpowiednikami Windows Server 2008 / 2008 R2).

Co potrzebujemy?

1. PenDrive minimum 4GB (może być większy).

2. Nośnik lub obraz ISO z danym systemem  (może być to także  folder z zawartością.

Krok po Kroku:

1. Montujemy obraz .iso w dowolnym przeznaczonym do tego programie, oraz podłączamy nasz pendrive.

2. Uruchamiamy linie poleceń (Command Prompt – cmd) jako administrator.

3. Wykonujemy następujące polecenia:

• diskpart
• list disk
• select disk 1 (1 – to numer dysku jaki otrzymał pendrive)
• clean
• create partition primary
• select partition 1
• active
• format fs=ntfs
• assign
• exit

4. Wprowadzamy informacje o BOOTMGR, poleceniami:

• h: (litera napędu z nośnikiem systemu)
• cd boot
• bootsect.exe /NT60 i: (litera przypisana docelowemu urządzeniu USB)

5. Kopiujemy zawartość nośnika z systemem do PenDrive.

GOTOWE !